O yaşıyor... Aktıkça içinden geçen kızıl bir yıldızın saç tellerinden suya giriyor bedeni. Her nefes alışında göğsü inip çıkan bir dünya. Odasız annelerin göğsünden süt akıyor gecenin duvarlarına, çatlamış sokakların içine, adı konmamış bütün çocukların ağzına. Bir yerde bir beşik sallanıyor hiç yapılmamış bir evin içinde, bir yerde bir kadın
ile tanışmadan önce onun hakkında okudukça içimde tuhaf bir yakınlık hissi oluştu. Sanki bir insanı değil de uzun zamandır rüyalarımda dolaşan bir yolu tanıyormuşcasina Shonaleigh kendine sadece hikâye anlatıcısı demiyor. O, “Drut’syla” geleneğinden gelen biri... hikâyeleri yazıyla değil, hafızasında, sesinde ve bedeninde taşıyan kadın anlatıcıların izinden yürüyor. Bu bilgiye
Kartalın peşinden gökyüzünde uçuyorum. Kanatlarım süzülüyor; boşluğun içindeki genişlikte rüzgârı hissediyorum. “Sana anlatılan bütün hikâyeleri unutmaya var mısın?” diye soruyor “Varım,” diyerek Arkasından gidiyorum. Yeryüzü aşağıda usulca açılıyor dağlar, nehirler, ulu ağaçların tepeleri… Dünya küçülmüyor sanki ben ona ilk kez bu kadar uzaktan bu kadar yakın bakıyorum. Ağaçların neden hiç
